Peper in Latin-America

Het begon allemaal met de legendarische kater na een goede nacht uit in “Club Etnico.” Vanaf ons dakterras in het eigenljk veel te dure Guesthouse, maakten wij een actielijst voor het vinden van een appartement. De volgende dag konden wij de vier geselecteerde huizen bekijken. De keuze was snel gemaakt. Met een privegazon, electrische magneet hekken, portier, 22ste penthouse verdieping, binnen/buiten terras in het centrum van de stad zijn Joris en ik snel verkocht.

Naast ons appartement zit een park waar we vaak hardlopen. Het moet een vreemd aanzicht zijn voor de locale bevolking, Twee rennende Gringo’s. Vaak krijgen wij gefluit, opmerkingen, gejoel en zelfs een heus applaus als we voorbij stormen (want “por dios”, wat zijn we snel).

Vanaf het terras kijken wij precies uit op de tuin van de Argentijnse ambassade. Je kan veel over de Argentijnen zeggen, maar ongelovelijk wat houden zij van feestjes. Het ene moment worden wij verrast met de heerlijke geuren van een barbecue “Argentina Style”, het andere moment een volle salsa danssessie, karaoke, militair orkest. Elke dag lijkt voor hun een aanleiding voor een nieuw feest. Het wordt tijd dat wij gaan proberen de Argentijnse nationaliteit aan te nemen, wij missen momenteel te veel Argentijnse feestjes.

Toen brak de dag aan dat Yolanda landde op de Chileense bodem. Ze kon haar ogen niet geloven toen ze ons appartement zag. We hadden speciaal een taxi genomen om het “wow” effect zo groot mogelijk te maken.

Natuurlijk was de komst van Yolanda zeker een feestje waard. Eerst smerige locale drankjes gedronken in een bar waar een van de meisjes werkte. De combinatie Jetlag met slecht tegen alcohol kunnen was dodelijk. Yolanda eerst maar even naar huis gebracht. Vervolgens naar de uitgaanswijk gelopen. (5 minuten lopen, ideaal.) Bar constitution onveilig gemaakt.

De volgende dag werd onze eerste temblor een feit. Een temblor is een hele kleine aardbeving. Omdat wij zo hoog wonen wordt deze ontzettend uitvergroot. Het is een heel gek gevoel. Ik lag in bed, plots begon het bed op en neer te bewegen, alsof je op het bed van de excorcist ligt. Vervolgens slaap je gewoon verder omdat het hier de normaalste zaak van de wereld is. Zoals wij in Nederland de regen gewoon accepteren, doen ze dat hier met aardbevingen. Als een Chileen in the making schenk ik er dus ook gewoon geen aandacht aan.

De eerste ontmoeting met Dr. Christian Garcia Calavaro was echt heel erg leuk. Hij is zojuist vader geworden en is echt superschattig met zijn familie. Hij gaf ons een rondleiding door de hele stad. Van de rijke buurten tot de arme buurten om goed in de sferen van Santiago te komen.

Om er voor te zorgen dat iedereen ons goed kan blijven onderscheiden als toeristen, hebben we ons even goed laten verbranden op het strand van Vina del mar. Joris was vergeten zijn benen in te smeren. Hij was dermate verbrand dat hij drie dagen niet kon lopen van de pijn. Zelf ben ik de klassieke fout begaan. Denken dat je zelf je rug wel even in kan smeren. Het gevolg; een bijna perfect vierkant op mijn rug. De plek laat precies de plaatsen zien die je zelf toch niet zo goed bereiken kan.

Om de Hollandse traditie toch ook een beetje in te voeren in Santiago hadden we iedereen die we hier kennen uitgenodigd om het grote sinterklaasspel te spelen. Yolanda had voor de gelegenheid pepernoten gebakken. Deze waren bij onze lokale gasten toch minder populair dan we van te voren bedacht hadden. Daarom bij ronde drie van het spel de consumeer-regel ingevoerd. Indien de vier op de dobbelsteen verschijnt, drie pepernoten in la boca. Dit zorgde voor de nodige hillariteit.

Na dit Nederlandse verzetje was het weer tijd om de lokale bevolking te leren kennen. 70.000 lokalen om precies te zijn. Samen met Tom onze Vlaamse correspondent werkzaam in Buenos Aires, zijn wij naar een lokaal rockfestival gegaan. Abrazo Festival heette het. Hier een aantal hele leuke / lieve contacten opgedaan. De ene heeft een vriendje met een 4×4 die elk weekend gaat surfen in een gebied waar je alleen met een 4×4 kan komen, de andere heeft een vader met een gigantische wijngaarde. Ze heeft ons nu al uitgenodigd om wijn te proeven.

Met hen zijn wij gister ook op stap geweest. Terwijl het -5 graden celcius in Nederland is zaten wij gister de hele dag vol onder de zon. Eerst een wandeling door Valparaiso, daarna naar het strand van Renaca. Deze keer goed beschermd natuurlijk. Alles dubbel met factor 30 ingesmeerd, inclusief mijn rug. Compleet deze keer.

Het onderzoek gaat ook heerlijk. Laatst een presentatie gehouden op het ministerie van gezondheid. Geheel in het Spaans. Er waren welliswaar niet veel mensen aanwezig toch waren ze allebei heel nuttig voor ons. De directrice van het rode kruis, en een verpleegkundige die in haar organisatie alleen al 19 TBC-immigranten onder zich heeft.

Kort om, het is hier fantastisch. Maar soms mis ik jullie wel een beetje.

Allereerst wil ik even kwijt dat ik zeer verwarmd werd door alle afscheidrituelen die nodig bleken te zijn mij de komende periode in Latijns-Amerika te laten verblijven. Ruim twee weken afscheid te moeten nemen compleet met afscheids-feestjes, laatste-avond-diners, vertrek-ontbijtjes, uitzwaai-kopjes-koffie-op-schiphol voelt als een hart onder mijn riem.

Het zal velen misschien ontgaan zijn maar ons vertrek naar Latijns-Amerika was legendarisch. Het paspoort van Joris bleek niet geldig voor de terugreis in april. Het feit dat de altijd vriendelijke grenscontrole van de VS geen nood-reis-documenten accepteert, ook niet bij een simpele overstap, dat ons postbedrijf natuurlijk op de enige dag dat je ze echt nodig hebt (spoedprocedure paspoort) staakt, hielp ook niet echt mee. Met ruim 2 uur aan telefoontjes, 180 euro later zijn we toch op weg.

De vlucht duurde zo’n 30 uur. Mede door de overstap in Washington d.c. Kan iemand een betere besteding bedenken van de bijna tien uur nutteloze overstaptijd, dan heerlijk decadent een steak eten, american style, in het locale restaurant… ik niet.

We hebben een additionele missie in Latijns-Amerika. Naast ons medisch wetenschappelijk onderzoek naar tuberculose moeten onze condities omhoog en de spiercellen van de pectoralis major hypertrofieren. Daarom zeker een aantal keer per week hardlopen en diverse kracht training. De eerste 8 a 9 kilometers zitten er al op (Buenos Aires door het fancy havengebied en een prachtig wild park waar we ons eerder helemaal lens gegeten hebben aan de locale hamburger, waar ze niet aan hamburger doen maar in plaats daarvan een biefstuk). Nou is vegetarier het laatste wat ik later als ik groot ben wil worden, maar gelukkig kan dat hier ook gewoon niet. Steak of zand is hier zo’n beetje het motto.

Buenos Aires is eigenlijk een doorsteek stad voor ons, een platform om ons op te vangen voordat wij ons settelen in Santiago. Zo voelde het ook, we probeerden aan alles zoveel mogelijk tijd stuk te slaan. Zo maakten wij extreem toeristische foto’s van de meest kitchy en schreewerige kerken en verzonnen wij verhalen over de doden in het beroemde Recoleta Cemetary. Sinds on bezoek aan Buenos Aires staan wij dan wel weer te boek als locale helden in de ogen van de jonge meisjes op het speelplein. Wij verleenden toestemming om samen met de meisjes op de foto te gaan onder het luide applaus van de gehele school.

Tweeentwintig uur in een bus naar Santiago is ook weer een beetje veel van het goede, als er een vijf sterren diner met gratis whiskey aan je beloofd is en dit in werkelijkheid een smerig B-klasse vliegtuigmaal blijkt en je volledige gedehydrateerd raakt door geen drinken aan te bieden maar wel droge crackers.

Dan is er nog het peperplantje. Zaadjes mogen onder geen beding de grens over. Toch wil ik de klein-kinderen van mijn eerste peperplantje laten groeien in mijn nieuwe apartement hier in Santiago Om een lang verhaal kort te maken; grenscontrole is officieel zinloos. 5 duaneposten, ontelbare waarschuwingsfilms en drijgementen met gigantische boetes, en nog wist niemand het pepertje te vinden.

Gisteravond hadden zowel Joris als ik het gevoel alsof ons avontuur eindelijk echt van start gegaan was, en zoals zoveel dingen moet dat gevierd worden. Per taxi naar het so-called beste uitgaansgebied van Santiago. Heerlijk staan dansen maar dat niet alleen. Zowaar meegeholpen aan een universiteitsproject door een bepaald drankje te drinken, contacten gelegd voor onze huizenjacht, en een extra sampling entry meisje gevonden. (iets voor mijn wetenschappelijk onderzoek)

Met andere woorden; de eerste dagen op dit continent zijn fantastisch.

Welkom. De komende zes maanden verblijf ik samen met Joris Noordenbos en Yolanda Wallenburg in Latijns-Amerika.
De eerste twee weken reizen Joris en ik van Buenos Aires, Argentinie, naar Santiago, Chili.
In Santiago zullen Yolanda en ik drie maanden lang medisch wetenschappelijk onderzoek verrichten. Wij gaan onderzoeken waarom Peruaanse migranten in Santiago zoveel problemen ondervinden bij het toetreden van de gezondheidszorg als de diagnose tuberculose bij hen gesteld wordt.
Na de drie maanden onderzoek, zullen Joris en ik drie maanden lang, hopelijk vol met ideeen en plannen opgedaan uit de voorafgaande 3 maanden door Latijns Amerika trekken.

Op deze site zal ik regelmatig verslag doen van mijn belevenissen. Momenteel zitten wij in Buenos Aires, Argentinie. Het heeft de nodige inspanningen gekost om hier uberhaupt in persoon te zijn, maar daar bij mijn eerste post meer over.